Kommer, kwel en de buren

Het is lang geleden dat ik hardop heb gelachen om een kop van een artikel. Meestal is het gniffelen of een nauwelijks te bespeuren glimlach, maar hardop lachen kan ik me niet meer heugen. In de meeste artikelen in de krant is het namelijk kommer en kwel. De woorden afgrijselijk en vreselijk worden naar mijn idee veel te vaak gebruikt voor een probleem dat in de verste verte niet die woorden mag dragen die ik zojuist noemde. Nu ben ik ook een enorme voorstander van genuanceerde bijvoeglijke naamwoorden, maar schijnbaar kun je daar niet meer mee scoren in het huidige medialandschap.

Het is daarom ook niet verwonderlijk dat alleen een satirisch artikel op De Speld me nog hardop kan laten lachen met alleen de kop ‘Nederlander wil dat politiek eindelijk moeilijke keuzes maakt die hem niet raken’. Briljant gevonden tekst die ontzettend hard de spijker op zijn kop slaat. Want dat is precies de kern van het verhaal. Iedereen wil dat er keuzes worden gemaakt door de landelijke en gemeentelijke politiek, maar in geen geval mogen die besluiten die gemaakt worden iets betekenen in ons leven. We willen dat de problemen van het land en het liefst ook de wereld worden aangepakt zonder dat we bereid zijn daarvoor enig offer te brengen.

Misschien is dat wel de tragedie van deze tijd. We eisen doortastend leiderschap met het comfort van een maaltijdbezorger. De overheid moet de wereld redden, de stikstofcrisis oplossen en de woningmarkt dichttimmeren, zolang mijn eigen vliegvakantie naar Tenerife maar niet duurder wordt. Oh ja, en die nieuwe windmolen mag niet in mijn achtertuin belanden. We zijn heel goed geworden in het formuleren van doelen voor een ander. Maar zolang moeilijke keuzes in de praktijk synoniem blijven voor ‘de problemen van mij naar de buren schuiven’, verandert er natuurlijk geen biet. Misschien moeten we de media dankbaar zijn dat ze met krachttermen gooien; het leidt tenminste zo lekker af van onze eigen hypocrisie.